Safety Requirements for Lanyards and Positioning Lanyards

Safety Requirements for Full Body Harnesses

System ustalający pozycję przy pracy składa się z elementów (pasa i liny ustalającej pozycję przy pracy), które są połączone ze sobą w taki sposób, aby stworzyć całościowe wyposażenie.

ODZIEŻ OSTRZEGAWCZA O INTENSYWNEJ WIDZIALNOŚCI

Norma określa wymagania dotyczące odzieży ostrzegawczej, która ma za zadanie sygnalizować
wizualnie obecność użytkownika w niebezpiecznych sytuacjach, w każdych warunkach oświetlenia
dziennego i nocnego oraz w światłach reflektorów. Występują trzy klasy odzieży ostrzegawczej.

Każda klasa musi posiadać minimalne powierzchnie materiałów widzialnych wchodzących w skład
odzieży. Im wyższa klasa, tym większa widzialność odzieży:

Oznakowanie:

X : Klasa powierzchni ostrzegawczej (od 1 do 3)

EN ISO 20471  

2
Max. 25x

EN ISO 20471

2 : Klasa powierzchni ostrzegawczej (od 1 do 3)

Max. 25x : oznakowanie opcjonalne, maksymalna dozwolona ilość prań dla danego modelu. Na tym przykładzie należy odczytać: maksymalnie 25 prań (temperatura podana we wskazówkach
konserwacji na etykiecie ubrania).

Norma EN388 odnosi się do wszystkich typów rękawic ochronnych w zakresie oddziaływań fizycznych i mechanicznych w postaci ścierania, przecięcia, rozdzierania i przekłucia. W normie w wersji z 2016 roku pojawiły się nowe, opcjonalne parametry.

Odporność na uderzenia w strefie śródręcza: w przypadku występowania tego parametru pojawi się oznakowanie „P”.

Przykład oznakowania:

4233X P

Przykład oznakowania:

4543D lub 4X43D

Przecięcie ostrzem, 2 metody testów:

EN388 6.2.: niskie lub średnie ryzyko przecięcia. Okrągłe ostrze, na które działa stała siła 5N, przemieszcza się do przodu i do tyłu do momentu, aż próba zostanie przecięta. Mierzona jest liczba wykonanych cykli i na tej podstawie próbce zostaje przypisany odpowiedni poziom.

EN ISO 13997: dla materiałów, które tępią ostrze podczas testu EN388 6.2. i/lub szczególnie odpornych, dla wysokiego ryzyka przecięcia. Proste ostrze wykonuje jedno przesunięcie na 20 mm z siłą 2 N, test zostaje ponowiony z różną siłą tyle razy, ile jest konieczne, aby próbka została przecięta. Próbce zostaje przypisany poziom odpowiadający sile niezbędnej do jej przecięcia. Ta metoda dotyczy głównie sytuacji obarczonych wysokim ryzykiem przecięcia.

ODZIEŻ CHRONIĄCA PRZED DESZCZEM

Norma określa wymagania i metody badań dotyczące materiałów i szwów odzieży chroniącej przed
złymi warunkami pogodowymi (na przykład intensywne opady w postaci deszczu lub śniegu), przed
mgłą i wilgocią.

y : Klasa odporności na przesiąkanie wody (1 do 4), WP

y : Klasa odporności na parowanie (1 do 4), Ret

R : Test słupa wody całej odzieży (opcjonalny)

DEFINICJE

ODPORNOŚĆ TERMICZNA (Rct) W M².K/W:

Mierzy izolację termiczną.

Dzieli się na 4 klasy (od 1 do 4), od najmniej izolacyjnej do najbardziej izolacyjnej.

Im wyższa jest jej wartość, tym wyższy jest poziom izolacji termicznej.

PRZEPUSZCZALNOŚĆ POWIETRZA (AP) W mm/s:

Określa przepuszczalność powietrza dla kompletu ubrania.

Dzieli się na 3 klasy (od 1 do 3) od najmniej szczelnej do najbardziej szczelnej.

PODSTAWOWA WYNIKOWA IZOLACJA TERMICZNA:

Pomiar wykonywany jest na manekinie ruchomym (/cler) .

Współczynnik izolacji termicznej, wyrażany w m2.K/W, pozwala określić optymalną temperaturę
użytkowania odzieży w zależności od aktywności pracownika i jego czasu ekspozycji.

Izolacja termiczna jest mierzona razem z bielizną typu:

• (B) dla zestawów odzieżowych (koszulka z długimi rękawami, długie kalesony, skarpety,
  filcowe pantofle + kamizelka izolująca, kalesony izolujące, rękawice dziane, kominiarka)
• (R) dla wyrobów odzieżowych (koszulka z długimi rękawami, długie kalesony, skarpety,
  filcowe pantofle, bluza, spodnie, koszula, rękawice dziane, kominiarka)
• (C) dostarczaną przez producenta

ODPORNOŚĆ NA PAROWANIE (Ret) W (M².PA)/W:

Mierzy odporność na parowanie, to znaczy mierzy jaką przeszkodę stanowi wyrób dla przepuszczania pary wodnej oraz dla parowania potu na powierzchni skóry. Im wyższa jest odporność wyrobu na parowanie, tym większą przeszkodę stanowi on dla przepuszczania pary wodnej.

Wyrób oddychający wykazuje słabą odporność na parowanie.

Dzieli się na 4 poziomy (1 do 4), od najmniej oddychającego do najbardziej oddychającego.

ODPORNOŚĆ NA PRZESIĄKANIE WODY (WP) W PASKALACH:

Mierzy odporność na przesiąkanie wody z materiału zewnętrznego i ze szwów, pod ciśnieniem wody
rzędu (980+/-50) Pa/min.

Dzieli się na 4 poziomy (1 do 4), od najmniej nieprzemakalnego do najbardziej nieprzemakalnego.

TEST WIEŻY:

Wymagania odnoszące się do odzieży chroniącej przed ciekłymi chemikaliami, z połączeniami
nieprzepuszczającymi cieczy w postaci płynnej (typ 3) lub rozpylonej (typ 4), w tym do wyrobów
odzieżowych zapewniających tylko częściową ochronę ciała (typy PB [3] i PB [4]).

Norma określa minimalne wymagania w odniesieniu do następujących typów odzieży, krótkiego lub
wielokrotnego użytkowania, chroniącej przed chemikaliami:

- Odzież chroniąca całe ciało, wyposażona w połączenia nieprzepuszczające cieczy (typ 3: odzież
szczelna na ciecz w postaci płynnej);
- Odzież chroniąca całe ciało wyposażona w połączenia nieprzepuszczające cieczy w postaci rozpylonej (typ 4: odzież szczelna na ciecz w postaci rozpylonej).

a - Dla środków ochronnych osłaniających tylko niektóre części ciała (korpus, ręce, nogi), niezbędne są jedynie wymagania szczegółowe dla materiałów wchodzących w skład odzieży (typ 6, 4 i 3).

OBOWIĄZKOWE

Typ 1: Siła uderzenia przenoszona na makietę głowy nie może przekraczać 4 450 N, podczas upadku przedmiotu o wadze 3,6 kg (8 funtów) z prędkością 5,5 m/s (metrów na sekundę).

Przebicie: 1 kg przebijak nie może dotknąć sztucznej głowy przy prędkości 7,0 m/s.

Niepalność: hełm nie może się palić i rozprzestrzeniać płomienia dłużej, niż 5 s po jego odstawieniu.

Odporność elektryczna: test dowodowy przy 20 000 woltów dla klasy E lub 10 000 woltów dla klasy G. Klasa C nie zapewnia ochrony przed zagrożeniami elektrycznymi.

Typ 2: Oprócz wymagań typu 1, ochrona głowy typu 2 musi również spełniać następujące warunki:

Tłumienie energii: przyspieszenie nie może przekraczać 150 g w przypadku upadku na makietę głowy i na bok przy użyciu sztucznej głowy o masie 5 kg i prędkości 3,5 m/s.

Przebicie boczne: z przodu, z tyłu i po bokach, 1 kilogramowy przebijak nie może dotknąć sztucznej głowy przy prędkości 5,0 m/s.

OPCJONALNE

ANSI/ISEA Z89.1 4 opcje: niska temperatura (LT), wysoka temperatura (HT), odwrotna pozycja noszenia i wysoka widoczność.

OCHRONA PODCZAS SPAWANIA I W PROCESACH POKREWNYCH

Norma określa wymagania szczegółowe dla odzieży ochronnej stosowanej przez osoby zatrudnione
przy spawaniu i czynnościach podobnego typu i o podobnym poziomie ryzyka.

Ten typ odzieży przeznaczony jest do ochrony użytkownika przed odpryskami stopionego metalu,
oparzeniem podczas krótkotrwałego kontaktu z płomieniem, promieniowaniem cieplnym oraz
promieniowaniem ultrafioletowym. Odzież przeznaczona jest do noszenia w temperaturze otoczenia
w sposób ciągły przez 8 godzin.

MAIVE2
	EN ISO 11611
	A, A2 Klasa 1

Wymagania odnoszące się do odzieży chroniącej przed ciekłymi chemikaliami, która zapewnia
ograniczoną ochronę przed ciekłymi produktami chemicznymi (środki ochrony typu 6), w tym do
artykułów odzieżowych chroniących jedynie niektóre części ciała (typ PB [6]).

Norma określa minimalne wymagania odnoszące się do odzieży chroniącej przed chemikaliami,
krótkiego bądź wielokrotnego użytkowania, zapewniającej ograniczoną ochronę. Odzież krótkiego
użytkowania chroniąca przed chemikaliami jest zaprojektowana w ten sposób, aby mogła być
używana w przypadku prawdopodobnego narażenia na lekkie rozpylania, na aerozole ciekłe
lub o niskim ciśnieniu, na lekkie rozpryski, przy których nie jest potrzebna całkowita osłona przed
przenikaniem cieczy (na poziomie molekularnym).

ODZIEŻ OCHRONNA ROZPRASZAJĄCA ŁADUNKI ELEKTROSTATYCZNE

Ta norma europejska określa wymagania materiałowe i konstrukcyjne dotyczące odzieży ochronnej
rozpraszającej ładunki elektrostatyczne, stosowanej jako element jednolitego systemu uziemień w
celu zapobiegania wyładowaniom zapalającym. UWAGA: wymagania te mogą być niewystarczające w odniesieniu do atmosfer palnych wzbogaconych tlenem. Nie uwzględniono zastosowania do ochrony przed napięciami sieci zasilających.

Często konieczna jest kontrola niepożądanych ładunków elektrostatycznych na osobie.

Potencjał elektrostatyczny może być niebezpieczny ze względu na możliwość wywołania
niebezpiecznych iskier pochodzących z wyładowań. Po ocenie ryzyka konieczne może okazać się
stosowanie środków ochrony indywidualnej rozpraszających ładunki elektryczne.

Użytkowanie odzieży certyfikowanej zgodnie z normą EN1149-5 jest wówczas uzasadnione. Zgodnie
z aneksem II-A-2.3 do dyrektywy ATEX 1999/92/WE, pracownicy powinni być wyposażeni w odzież
roboczą wykonaną z materiałów nie wytwarzających wyładowań elektrostatycznych, które mogłyby
spowodować zapłon w atmosferze zagrożonej wybuchem.

Potencjał elektrostatyczny może także wpływać na urządzenia wrażliwe na wyładowania elektryczne.
Dlatego też odzież antyelektrostatyczna jest często używana w zakładach produkujących elektronikę,
np. przy liniach montażowych półprzewodników. Jest również używana w zakładach z kontrolowaną
atmosferą, takich jak zakłady lakierowania aut, w celu uniknięcia emisji cząsteczek, które mogłyby
np. osiadać na lakierze karoserii.

Rozpraszanie ładunku antystatycznego może zostać przeprowadzone przez impregnację ograniczającą formowanie się ładunków lub poprzez dodanie nici z włókna węglowego lub metalu. Osoby noszące odzież rozpraszającą ładunki elektryczne powinny koniecznie posiadać uziemienie z rezystancją poniżej 10⁸ Ω, np. poprzez noszenie odpowiedniego obuwia, takiego jak obuwie ochronne zgodne z normą EN ISO 20345 lub w inny odpowiedni sposób.