Safety Requirements for Lanyards and Positioning Lanyards

Safety Requirements for Full Body Harnesses

System ustalający pozycję przy pracy składa się z elementów (pasa i liny ustalającej pozycję przy pracy), które są połączone ze sobą w taki sposób, aby stworzyć całościowe wyposażenie.

ODZIEŻ OSTRZEGAWCZA O INTENSYWNEJ WIDZIALNOŚCI

Norma określa wymagania dotyczące odzieży ostrzegawczej, która ma za zadanie sygnalizować
wizualnie obecność użytkownika w niebezpiecznych sytuacjach, w każdych warunkach oświetlenia
dziennego i nocnego oraz w światłach reflektorów. Występują trzy klasy odzieży ostrzegawczej.

Każda klasa musi posiadać minimalne powierzchnie materiałów widzialnych wchodzących w skład
odzieży. Im wyższa klasa, tym większa widzialność odzieży:

Oznakowanie:

X : Klasa powierzchni ostrzegawczej (od 1 do 3)

EN ISO 20471  

2
Max. 25x

EN ISO 20471

2 : Klasa powierzchni ostrzegawczej (od 1 do 3)

Max. 25x : oznakowanie opcjonalne, maksymalna dozwolona ilość prań dla danego modelu. Na tym przykładzie należy odczytać: maksymalnie 25 prań (temperatura podana we wskazówkach
konserwacji na etykiecie ubrania).

Norma EN388 odnosi się do wszystkich typów rękawic ochronnych w zakresie oddziaływań fizycznych i mechanicznych w postaci ścierania, przecięcia, rozdzierania i przekłucia. W normie w wersji z 2016 roku pojawiły się nowe, opcjonalne parametry.

Odporność na uderzenia w strefie śródręcza: w przypadku występowania tego parametru pojawi się oznakowanie „P”.

Przykład oznakowania:

4233X P

Przykład oznakowania:

4543D lub 4X43D

Przecięcie ostrzem, 2 metody testów:

EN388 6.2.: niskie lub średnie ryzyko przecięcia. Okrągłe ostrze, na które działa stała siła 5N, przemieszcza się do przodu i do tyłu do momentu, aż próba zostanie przecięta. Mierzona jest liczba wykonanych cykli i na tej podstawie próbce zostaje przypisany odpowiedni poziom.

EN ISO 13997: dla materiałów, które tępią ostrze podczas testu EN388 6.2. i/lub szczególnie odpornych, dla wysokiego ryzyka przecięcia. Proste ostrze wykonuje jedno przesunięcie na 20 mm z siłą 2 N, test zostaje ponowiony z różną siłą tyle razy, ile jest konieczne, aby próbka została przecięta. Próbce zostaje przypisany poziom odpowiadający sile niezbędnej do jej przecięcia. Ta metoda dotyczy głównie sytuacji obarczonych wysokim ryzykiem przecięcia.

ODZIEŻ CHRONIĄCA PRZED DESZCZEM

Norma określa wymagania i metody badań dotyczące materiałów i szwów odzieży chroniącej przed
złymi warunkami pogodowymi (na przykład intensywne opady w postaci deszczu lub śniegu), przed
mgłą i wilgocią.

y : Klasa odporności na przesiąkanie wody (1 do 4), WP

y : Klasa odporności na parowanie (1 do 4), Ret

R : Test słupa wody całej odzieży (opcjonalny)

DEFINICJE

ODPORNOŚĆ TERMICZNA (Rct) W M².K/W:

Mierzy izolację termiczną.

Dzieli się na 4 klasy (od 1 do 4), od najmniej izolacyjnej do najbardziej izolacyjnej.

Im wyższa jest jej wartość, tym wyższy jest poziom izolacji termicznej.

PRZEPUSZCZALNOŚĆ POWIETRZA (AP) W mm/s:

Określa przepuszczalność powietrza dla kompletu ubrania.

Dzieli się na 3 klasy (od 1 do 3) od najmniej szczelnej do najbardziej szczelnej.

PODSTAWOWA WYNIKOWA IZOLACJA TERMICZNA:

Pomiar wykonywany jest na manekinie ruchomym (/cler) .

Współczynnik izolacji termicznej, wyrażany w m2.K/W, pozwala określić optymalną temperaturę
użytkowania odzieży w zależności od aktywności pracownika i jego czasu ekspozycji.

Izolacja termiczna jest mierzona razem z bielizną typu:

• (B) dla zestawów odzieżowych (koszulka z długimi rękawami, długie kalesony, skarpety,
  filcowe pantofle + kamizelka izolująca, kalesony izolujące, rękawice dziane, kominiarka)
• (R) dla wyrobów odzieżowych (koszulka z długimi rękawami, długie kalesony, skarpety,
  filcowe pantofle, bluza, spodnie, koszula, rękawice dziane, kominiarka)
• (C) dostarczaną przez producenta

ODPORNOŚĆ NA PAROWANIE (Ret) W (M².PA)/W:

Mierzy odporność na parowanie, to znaczy mierzy jaką przeszkodę stanowi wyrób dla przepuszczania pary wodnej oraz dla parowania potu na powierzchni skóry. Im wyższa jest odporność wyrobu na parowanie, tym większą przeszkodę stanowi on dla przepuszczania pary wodnej.

Wyrób oddychający wykazuje słabą odporność na parowanie.

Dzieli się na 4 poziomy (1 do 4), od najmniej oddychającego do najbardziej oddychającego.

ODPORNOŚĆ NA PRZESIĄKANIE WODY (WP) W PASKALACH:

Mierzy odporność na przesiąkanie wody z materiału zewnętrznego i ze szwów, pod ciśnieniem wody
rzędu (980+/-50) Pa/min.

Dzieli się na 4 poziomy (1 do 4), od najmniej nieprzemakalnego do najbardziej nieprzemakalnego.

TEST WIEŻY:

Wymagania odnoszące się do odzieży chroniącej przed ciekłymi chemikaliami, z połączeniami
nieprzepuszczającymi cieczy w postaci płynnej (typ 3) lub rozpylonej (typ 4), w tym do wyrobów
odzieżowych zapewniających tylko częściową ochronę ciała (typy PB [3] i PB [4]).

Norma określa minimalne wymagania w odniesieniu do następujących typów odzieży, krótkiego lub
wielokrotnego użytkowania, chroniącej przed chemikaliami:

- Odzież chroniąca całe ciało, wyposażona w połączenia nieprzepuszczające cieczy (typ 3: odzież
szczelna na ciecz w postaci płynnej);
- Odzież chroniąca całe ciało wyposażona w połączenia nieprzepuszczające cieczy w postaci rozpylonej (typ 4: odzież szczelna na ciecz w postaci rozpylonej).

a - Dla środków ochronnych osłaniających tylko niektóre części ciała (korpus, ręce, nogi), niezbędne są jedynie wymagania szczegółowe dla materiałów wchodzących w skład odzieży (typ 6, 4 i 3).

OBOWIĄZKOWE

Typ 1: Siła uderzenia przenoszona na makietę głowy nie może przekraczać 4 450 N, podczas upadku przedmiotu o wadze 3,6 kg (8 funtów) z prędkością 5,5 m/s (metrów na sekundę).

Przebicie: 1 kg przebijak nie może dotknąć sztucznej głowy przy prędkości 7,0 m/s.

Niepalność: hełm nie może się palić i rozprzestrzeniać płomienia dłużej, niż 5 s po jego odstawieniu.

Odporność elektryczna: test dowodowy przy 20 000 woltów dla klasy E lub 10 000 woltów dla klasy G. Klasa C nie zapewnia ochrony przed zagrożeniami elektrycznymi.

Typ 2: Oprócz wymagań typu 1, ochrona głowy typu 2 musi również spełniać następujące warunki:

Tłumienie energii: przyspieszenie nie może przekraczać 150 g w przypadku upadku na makietę głowy i na bok przy użyciu sztucznej głowy o masie 5 kg i prędkości 3,5 m/s.

Przebicie boczne: z przodu, z tyłu i po bokach, 1 kilogramowy przebijak nie może dotknąć sztucznej głowy przy prędkości 5,0 m/s.

OPCJONALNE

ANSI/ISEA Z89.1 4 opcje: niska temperatura (LT), wysoka temperatura (HT), odwrotna pozycja noszenia i wysoka widoczność.